Wygląd

Lepsze jest wrogiem dobrego. Jak nie popsuć przygotowań do startu na ostatniej prostej?

Ostatnia aktualizacja: 17 września 2026 r.

Na pewno znacie te uczucia i myśli: czy zrobiłem wszystko, co mogłem, by dobrze się przygotować? Co jeszcze mogę poprawić? Ile czasu na trening mi zostało, kiedy postawić na tapering i odpoczynek? Czy na pewno dobrze wytrenowałem żołądek i głowę? Co ze sprzętem? I co zrobić,  jak pogoda nagle się popsuje? A jeśli przyjdzie kryzys…? Czy dam radę dobiec do mety i spełnić marzenie?

To, że nawet najbardziej doświadczone osoby mają przed startem wątpliwości nie jest niczym dziwnym ani niepokojącym. Ważniejsze jest to, co z naszymi myślami i uczuciami zrobimy. Zanim więc zaczniemy panikować i kreślić w głowie różne, nie zawsze optymistyczne scenariusze, spójrzmy z dystansu na przepracowane tygodnie. Podsumujmy drogę, która być może nie była prosta, ale na pewno dała dobre podwaliny pod to, co nas czeka na trasie. I niezależnie od tego, co nabiegamy, już teraz powinniśmy sobie pogratulować, że dotrwaliśmy do tego momentu przygotowań.

Lepsze wrogiem dobrego?

Na 2 tygodnie przed startem za wiele z formą już nie zrobimy. Ale za to koncertowo możemy zaprzepaścić to, co udało się nam dotąd wypracować. O jeden trening za dużo, zbyt mocne tempo interwałów i za dużo powtórzeń lub zbyt długa, męcząca jednostka; eksperymenty w kuchni albo ze sprzętem, chaos, stres, przemęczenie – nic z tego nie sprzyja ani dobrym wynikom, ani zdrowiu w żadnym aspekcie.

Jak zatem wyluzować i wyciszyć tę ciągłą potrzebę sprawdzania, czy jest wystarczająco dobrze? Jak znaleźć w sobie siłę, by odpuścić, nie porównywać się i nie sprawdzać nerwowo ani pogody, ani rywali na listach startowych? Jak dobrze opracować plan B i odpocząć na tyle, by w “dniu zero” czuć się świeżym i wygłodniałym biegowej przygody?

To nie są łatwe pytania i nie ma na nie prostych odpowiedzi. Ale warto pochylić się nad powyższymi kwestiami z ważnego powodu: im więcej spraw przemyślimy, tym mniej nas zaskoczy i z tym większą pewnością siebie staniemy na starcie. I nie chodzi tu o zaklinanie rzeczywistości, lecz rzetelną ocenę stanu faktycznego. 

Cyfry vs. cele i ważne pytania

Zrealizowane treningi biegowe, zarówno w kontekście kilometrażu, jak i przewyższeń, godziny spędzone na treningach ogólnorozwojowych i siłowych, optymalna (lub startowa – jak kto woli) masa ciała i bieżący stan zdrowia, ale także mierzony zarówno za pomocą HRV, jak i skali RPE stopień zmęczenia tzw. życiem – to tylko cyferki. A to nie one biegną. Biegnie człowiek, każdy ze swoim bagażem doświadczeń. 

Zamiast więc analizować konkurencję i porównywać się z zawodnikami obserwowanymi na Stravie czy w social mediach, może lepiej zadać sobie pytanie: po co to robię? Dlaczego chcę wystartować, dlaczego chcę osiągnąć określony wynik? Jak czuję się na ostatniej prostej przed sięgnięciem po swój cel? Czy umiem docenić drogę? Co zrobię, gdy nadejdzie kryzys? Ale też: jak będę świętować swój sukces na mecie? Czy mam wokół siebie ludzi, którzy towarzyszą mi w tym wyzwaniu i będą dla mnie wsparciem niezależnie od wszystkiego?

W tym pędzącym świecie nawet jeśli nie chcemy się do tego przyznać, w większości jesteśmy niewolnikami dopaminy: wciąż chcemy sięgać po więcej, sięgać wyżej i dalej. Bywa jednak tak, że w tej pogoni gubimy to, co stało u podstaw naszej decyzji o tym, by wyjść pobiegać. 

A może to właśnie dobry moment, by samego/samą siebie o to zapytać? Nikt nie musi słyszeć odpowiedzi – ale może ona stanie się najlepszym motywatorem na kolejnej dziesiątce trasy, w miejscu i czasie, gdzie będziecie sami ze swoimi myślami i uczuciami. Dajcie sobie przestrzeń na to, by usłyszeć ten wewnętrzny głos, a potem… do dzieła i do roboty!

Szczęście sprzyja przygotowanym, zapobiegawczym i… wyspanym

Mental jest ważny – co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Ale bez dobrze dobranej, sprawdzonej, a nawet wytrenowanej odzieży i pewnego sprzętu trudno będzie wybiegać swój sukces. [Pisaliśmy o tym w Bison MAG-u TUTAJ] Ba! Podobnie sprawy się mają z kwestiami odżywiania i nawodnienia czy znajomości trasy. 

Dlatego te nieco ponad 2 tygodnie przed startem to bardzo dobry moment na “próbę generalną”, na sprawdzenie trasy czy spakowanie plecaka tak, jakbyście właśnie w tym momencie mieli z nim wystartować. Weźcie ze sobą jedzenie (np. odżywki) i picie, ubierzcie się adekwatnie do warunków – i ruszajcie przed siebie. Przy czym sportowo nie działajcie pod presją: sto procent mocy odpalicie w dniu startu.

A jak już wrócicie do domu po treningu, marsz do kuchni po zdrowy posiłek regeneracyjny i… do łóżka! Ostatnie bowiem, czego teraz potrzebujecie, to redukowanie kalorii i zarywanie nocy. Jest dokładnie odwrotnie: aby organizm był gotowy na ultra wyzwania, powinien być w swojej optymalnej formie. A to oznacza pełnię sił witalnych, tych fizycznych i psychicznych. 

Przedstartowy stres i tak przyjdzie, teraz jednak macie ostatnią szansę, by układanka, którą tak mozolnie od wielu tygodni albo nawet miesięcy kompletujecie, nie straciła jednego z najważniejszych elementów. Pamiętajcie, że z pustego nawet Salomon nie naleje. Zamiast zatem dokładać sobie obciążeń, rzucać się na nowinki czy wciąż szukać potwierdzenia swojej formy, spróbujcie treningowy tapering przenieść na inne dziedziny życia. Wasz organizm na pewno Wam za to podziękuje. W końcu stare porzekadło głosi, że na starcie lepiej stanąć niedotrenowanym niż przetrenowanym. 

Złapcie świeżość, dobre nastawienie, pomyślcie o jakiejś nagrodzie dla siebie za osiągnięcie celu. A potem… bawcie się dobrze planując podróż i ostatnie chwile przed zawodami wiedząc, że wasze marzenie jest na wyciągnięcie ręki i nogi.

Powodzenia i do zobaczenia już niebawem w Puszczy Knyszyńskiej, Bizony!


Lepsze jest wrogiem dobrego. Jak nie popsuć przygotowań do startu na ostatniej prostej?


AKTUALNOŚCI

↑